Bence Miskin Meselesi Bir Sahiplik Tartışması Değil

Bence Miskin üzerinden yapılan bu tartışma, yüzeyde bir kediye dair gibi görünse de aslında çok daha büyük bir meseleyi işaret ediyor. Çünkü “kime ait” sorusu, çoğu zaman en kolay sorudur; ama en eksik olanıdır. Sahipliği isimle, mekânla ya da iddiayla tanımlamaya çalışır. Oysa canlılarla kurulan bağlar, bu kadar basit sınırlara sığmaz.

Miskin’le kurulan ilişki, bir gün karar verilmiş bir sahiplenme anından değil; zaman içinde tekrar tekrar seçilen bir yakınlıktan doğuyor. Günlük rutinler, küçük alışkanlıklar, sessiz anlaşmalar… Bunlar dışarıdan bakıldığında fark edilmeyebilir ama bağ tam olarak bu görünmez alanlarda güçlenir. Kiminle daha rahat olduğu, kimin varlığında daha sakinleştiği, kimin yokluğunu fark ettiği… Bunlar, bir canlının verdiği en dürüst tepkilerdir.

Bence asıl mesele “benim kedim” demek değil; bir canlının hayatına ne kadar dahil olduğundur. Onun ihtiyaçlarını gözetmek, sınırlarına saygı duymak, iyi günde olduğu kadar zor günde de aynı yerde kalabilmek. Sahiplik iddiası kolaydır; sorumluluk almak ise süreklilik ister. Ve bu süreklilik, zamanla bir bağa dönüşür.

Miskin özelinde baktığımda gördüğüm şey, tek taraflı bir sahiplenme değil; karşılıklı bir uyum. Birinin bakması, diğerinin de güvenmesi. Bu karşılıklılık oluştuğunda, isimler ve tanımlar ikinci plana düşer. Çünkü bağ zaten kurulmuştur; tanım sadece sonradan gelir.

Belki de bu yüzden “Miskin benim mi değil mi?” sorusu, aslında yanlış yerden soruluyor. Doğru soru şu olabilir:

“Bu ilişkide kim kalıyor, kim vazgeçmiyor, kim sorumluluk alıyor?”

Cevap bu noktada netleşiyorsa, geri kalan tartışmalar biraz laf kalabalığına dönüşüyor.

Bence en gerçek bağlar sessizdir. Gösterişe ihtiyaç duymaz, iddia etmez, kendini ispatlama derdinde olmaz. Zamanla oluşur, fark edilmeden derinleşir. Miskin’le olan bağ da tam olarak böyle bir yerde duruyor. Ve bence bu, her türlü etiketin çok ötesinde bir anlam taşıyor.